دايي

من دايي شدم پريروز. اينم عكسش، به داييش رفته و اصلاً خوشگل نيست.

عيد

ســــــال نو مبـــــــــــــارك

اين را حالا صادر مي‌شود كرد !!!

با اجازه‌ي صاحب عكس‌ها اينجا را ببينيد.

احسنت بر تو

احسنت بر شجاعت تو شيرمرد بايد آفرين گفت و صدها آفرين. بر رييس دولتي كه حكومتش لاييك (نه ضد خدا) است و خودش ادعاي جانماز آب‌كشيدن ندارد و مردمش را مرفه مي‌خواهد و به فلسطين و حماس كمك مي‌كند و با اسراييل روابط دارد و اسلام‌گراست. اما در برابر ظلم مي‌ايستد. آفرين آفرين

اينجا را بخوانيد.

و اينجا

سپس اينجا را ببينيد.

اما آقاياني كه ادعاي نهار خوردن با امام زمان (عج) را دارند آيا جرأت چنين كاري دارند؟

عــدل ما و «عادل»

مردي بود كه گمان مي‌كرد «علي‌آباد» شهري است

مردي بود كه گمان مي‌كرد «مهندس» است

مردي بود كه گمان مي‌كرد «دشمن در كمين» است

و

مردي بود كه گمان نمي‌كرد «عادل» است

آن سه مرد، سر اين مرد را بريدند

خون‌بهاي «عادل» امضاي اين اعتراضيه است

خاك بر سر اين رسانه

واقعاً بايد آفرين گفت به اين خبر رساني با اين همه اشتباه و ايراد آفرين ايسنا آفرين!
لا اقل يك نفر متخصص بفرستيد (علاقه‌مند لااقل) تا اينجوري گند نزنيد. اكثر اطلاعات اين خبر اشتباه است و البته چون موسيقي يك فعل حرام است براي آقايان هيچ اشكالي ندارد كه درست باشد يا غلط.
فقط مهمه كه پول بگيريم و ب…نيم به فكر و اعصاب مردم.

با همراهي گروه «شيدا» محمدرضا لطفي قطعه‌ي «چاووش» را در تالار كشور اجرا كرد سرويس: فرهنگ و هنر – موسيقي 1387/09/25 12-15-2008 12:16:17 8709-15123: كد خبر

خبرگزاري دانشجويان ايران – تهران سرويس: فرهنگ و هنر – موسيقي تالار بزرگ وزارت كشور شامگاه گذشته ـ 24 آذرماه ـ ميزبان استاد محمدرضا لطفي و گروه موسيقي «شيدا» بود. به گزارش خبرنگار بخش موسيقي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، برنامه اين گروه كه در بخش اساتيد بيست‌وچهارمين جشنواره بين‌المللي موسيقي فجر اجرا مي‌شود، در بخش نخست با تك‌نوازي تار استاد لطفي آغاز شد و پس از دقايقي، ساز تنبك هم همراه آن شد. لطفي بخش نخست اين كنسرت را با غزلي از حافظ با مطلع «گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآيد»… آغاز كرد و پس از آن نيز قطعه‌اي ديگر را اجرا كرد. بخش نخست اين كنسرت كه حدود 40 دقيقه به‌طول انجاميد با غزل ديگري از حافظ با مطلع «گل بي‌رخ يار خوش نباشد /// بي‌باده بهار خوش نباشد» و با آواي «يا دوست يا دوست»،«الله مدد الله‌ مدد» به پايان رسيد. پس از 15 دقيقه آنتراكت بخش دوم برنامه با همراهي جواناني از گروه موسيقي «شيدا» اجرا شد. در اين بخش استاد لطفي كه در وسط اين گروه جاي گرفته بود به نواختن ساز اكتفا كرد و مسووليت اجرايي آواز را برعهده اعضاي جوان گروه خود قرار داد. دراين بخش گروه همنوازان «شيدا» قطعه‌ «چاووش6» را كه توسط استاد لطفي بازسازي شده است، به اجرا درآوردند. برنامه اين بخش نيز با اجراي قطعه «ايران اي سراي اميد» سروده هوشنگ ابتهاج به پايان رسيد. لطفي در يادداشتي آورده است: «اجراي دوقطعه «چاووش 6» و «چاووش 8» براي من بسيار سخت بود، چرا كه روح مرا به آن روزها مي‌كشانيد كه همه با هم براي رهايي اين كشور از زورمداري و تحميل حكومت فردي تلاش مي‌كرديم و آرزو مي‌داشتيم تا خرد جمعي و شوراي فرهيختگان ما را به زنجير تمدن جهاني وصل نمايند. واين‌گونه تضادهاي شكل‌يافته كهن ما با صلح و دوستي و آيين مهر ايراني و اسلامي باعث افتخار ايرانيان گردد. اگرچه تا آن روز راه دراز است اما ما هنرمندان و ملت ايران اميد خود را از دست نخواهيم داد و تلاش مي‌كنيم كه هرروز كيفيت كارهايمان را بالا برده و راه دشوار امروز را به فردايي مطمئن تبديل نماييم. با اين اجرا ما اعضاي شيدا ياد و خاطره‌ي تمامي شهيدان قبل و دوران جنگ تحميلي و همه‌كساني كه جانشان را در راه آرمان ملت ايران گذرانده‌اند، گرامي داشته و براي همه آنها طلب آمرزش كرده و دعا مي‌كنيم تا روح همه آنها قرين رحمت و محبت دوست گردد. از خون جوانان وطن لاله دميده /// از ماتم سرو‌قدشان سرو خميده» به گزارش ايسنا، اعضاي گروه شيدا كه در بخش دوم محمدرضا لطفي را همراهي مي‌كردند عبارتند از: محمد معتمدي آواز، عليرضا شاه‌محمدي آواز، فرخ مظهري تارابريشم، حميدرضا خبازي تار، پويان بيگلر: تار، مازيار شاهي:تار، بهاره فياضي: تار، هنگامه مشهدي‌الاصل: تار، حميد سكوتي: سه‌تار ابريشم، سپيده مشكي:سه‌تار، هادي آذرپيرا:عود، نيره فخري: عود، آريا محافظ: سنتور، نسترن هاشمي:سنتور، حميدرضا خلعتبري: كمانچه، بهنوش بهنام‌نيا: كمانچه، گوهرناز مسائلي:تنبك، احمد مستنبط: تنبك، عيسي شكري: دف، الميرا نصيري: دف، آزاده شمس: قيچك، هوشمند عبادي: ني، نفيسه طباطبايي: ني. به گزارش ايسنا، محمدرضا لطفي امشب «چاووش 8 » را در دومين شب اجرا خواهد كرد.

مشكلات و مشكلات و مشكلات (هيچ جا نيست جز اينجا)

وب گردي كار دستم داد دوباره، اينجا را بخوانيد.

متاسفانه كامنتهايش را بسته بود و نشد اجازه بگيرم.

مساجد، ما و آقايان

يكشنبه 26 آبان 87 نزديك غروب آفتاب داشتم از ميدان فلسطين رد مي‌شدم مسجدي كه در ضلع جنوب غربي ميدان قرار دارد و اتفاقاً مسجدي شيك و با كلاس هم هست. (البته براي مراسم ختم چون نماز خوندن كه فرقي نمي‌كنه كجا باشه) درش بسته بود و دو نفر از عزيزان كه نماز ظهر و عصرشون در شرف قضا شدن بود در جلوي در ورودي اون داشتن نماز مي‌خوندن و جالب اينجا بود كه متصدي مسجد (شايد خادم يا باباي مسجد) هي از درب كوچك اون تو و بيرون مي‌رفت و گويا اصلاً اين دو نفر رو نمي‌ديد، خانمي كه منتظر دخترش بود و از استان سمنان اومده بود ( البته به گفته‌ي خودش) بنده‌ي خدا مثل مرغ سركنده هي بال‌بال مي‌زد و از اينكه توي اين سرما اون آقايون رو توي مسجد راه نمي‌دادن (توجه كنيد براي نماز خوندن و نه براي گرم شدن يا قضاي حاجت) بسيار ناراحت بود. بنده عكسي رو از اون آقايون گرفتم (اميدوارم كه ناراحت نشن) تا حضرات گرامي كه اون بالا بالاها نشستن ببينن كه اينه اسلامشون و همه چيز رو به بازي گرفتن (مثل نوشته‌ي مرحوم جلال آل احمد «فردوسي بازي») و اين اسلام‌بازي و مسجد بازي كلكي است براي جمع مال دنيايي كه دم از بيزاري ازش مي‌زنن.

اسحاق و قربان

رنج‌هاي چشم داشتن!

هيچ‌ صحبتي ندارم فقط اينجا را ببينيد.